π. Γεώργιος Μεταλληνός: Θα έρθει η μέρα που η λειτουργία θα γίνει όπως ήτανε τότε, στους πρώτους αιώνες!!!

Ο Μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός μιλά για την μέρα που η θεία λειτουργία θα γίνει όπως ήτανε τότε, στους πρώτους αιώνες!!! Την μέρα που η Ορθοδοξία θα Δοξαστεί

Το μυστήριο κι όλα τα μυστήρια, γίνεται για τους ορθοδόξους.

Ευχόμεθα, όμως, «υπέρ σύμπαντος κόσμου… υπέρ ευκρασίας αέρων… ευφορίας…» δηλαδή και οι άλλοι να ζήσουν για να βρουν το δρόμο της Σωτηρίας.

Η λατρεία και μάλιστα η Θεία Ευχαριστία, είναι εσωτερική υπόθεση.

Θέλουμε να γίνουν ορθόδοξοι;

Θα γίνουν αυτά, έρχονται. Δόξα τω Θεώ.

Μας αναγκάζουν να τρέξουμε. …

Θα πρέπει, λοιπόν, εν αγάπη να βλέπουμε οι μεν προς τους δε διότι πλησιάζουμε στην ορθή τοποθέτηση απέναντι στα πράγματα.

Κι όταν, λοιπόν, έρθει αυτή η μέρα, που θα έρθει (δε ξέρω αν θα έρθει στις ημέρες μου) και ξέρετε, τότε;

Η λειτουργία θα γίνει όπως ήτανε τότε, στους πρώτους αιώνες, μέχρι τον 8ο, 9ο, 10ο αιώνα που λέγαμε «τας θύρας τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν».

Και θα κοιτάζει ο ένας τον άλλον, αν είναι ορθόδοξος, να τον παίρνει και να του λέει «Σας παρακαλώ πολύ, βγέστε τώρα έξω (οι κατηχούμενοι, οι μετανοούντες) για να κάνουμε το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας».

Και θα κοινωνούμε όλοι, θα εξομολογούμεθα όλοι, κ.τ.λ..

Έχουμε ένα δρόμο ακόμα, λοιπόν.

Κάποιοι, η «μαγιά» που λέει ο Μακρυγιάννης, θα μείνουν και θα φτάσει σ’ αυτό το σημείο.

Άρα, χωρίς φανατισμούς και χωρίς απολυτότητες.

†π. Γεώργιος Μεταλληνός – Απόσπασμα από ομιλία

inagiounikolaoutouneou.gr

Tο μεσονύκτιο μιλά o Θεός στον άνθρωπο – Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης Σήκω λοιπόν και συ μία ώρα πριν από το μεσονύκτιο, ή έστω και μετά, και χρησιμοποίησε αυτές τις ώρες, θα δης ότι ο Θεός είναι εύληπτος, ευαίσθητος. Συνήθως παραπονούμεθα ότι ο Θεός είναι σκληρός, ότι του φωνάζαμε και δεν μας απαντά. Ο Θεός όμως είναι περισσότερο ευαίσθητος και από το πιο ευαίσθητο πλάσμα της οικουμένης.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Σήκω λοιπόν και συ μία ώρα πριν από το μεσονύκτιο, ή έστω και μετά, και χρησιμοποίησε αυτές τις ώρες, θα δης ότι ο Θεός είναι εύληπτος, ευαίσθητος. Συνήθως παραπονούμεθα ότι ο Θεός είναι σκληρός, ότι του φωνάζαμε και δεν μας απαντά. Ο Θεός όμως είναι περισσότερο ευαίσθητος και από το πιο ευαίσθητο πλάσμα της οικουμένης.
Αλλά έχει και εκείνος τις ώρες του, «άχρις ου το σήμερον καλείται», που μπορείς να του μιλίσης.

Πρέπει να ξέρης τα «χούγια» του Θεού. Και ο Θεός έχει αυτό το «χούι»: το μεσονύκτιο να μιλά στον άνθρωπο. Εάν τότε τον ζήτησης, μετά, οποιαδήποτε στιγμή τον θέλησης, θα τον έχης στο χέρι σου.
Αν τότε δεν τον ζητήσης, δεν θα τον έχης σχεδόν ποτέ στο χέρι σου. Θα έχης ίσως κάποιες μελιστάλακτες στιγμές, όμορφες περιστάσεις στην ζωή σου, ωραίες καμιά φορά σκέψεις, δεν θα έχης όμως τον Θεόν.
Ο Θεός τότε παρουσιάζεται στα τέκνα του. Ο Θεός τότε δεσπόζει στους αγίους. Τότε το ουράνιο θυσιαστήριο προσφέρει την ολοκάρπωσι, και οι άγιοι νοιώθουν την κοινότητα με τους πιστούς και τους προσδοκούν για να τελειωθούν μαζί τους.
Γι’ αυτό η Εκκλησία μας δεν έπαψε να χρησιμοποιή το μεσονύκτιο. Κατήρτισε την ακολουθία του μεσονυκτικού και όλες τις ακολουθίες τις συνέδεσε με το μεσονύκτιο. Όποιος χρησιμοποιεί το μεσονύκτιο, γίνεται πολύ εύκολη η ζωή του.
Και ο Θεός, ο ευαίσθητος Θεός, μπορεί και σε συναντά και δεν σε αφήνει να κουράζεσαι άδικα, όπως νομίζεις εσύ

Αρχιμανδρίτη Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη, «Νηπτική Ζωή Και Ασκητικοί Κανόνες», Των Εκδόσεων Ίνδικτος.
oikohouse.wordpress.com

Ι.Μ. Κουτλουμουσίου: Ο Άρτος, ο Οίνος, ο Τρόπος

Ο ιερομόναχος Χρυσόστομος της Ι.Μ. Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους, σχολιάζει τα γραφόμενα από πολλούς περί της μετάδοσης του COVID-19 από τη Θεία Ευχαριστία

Ο άρτι αφιχθείς αρχαίος φόβος μιας πανδημίας προκάλεσε γόνιμες συζητήσεις μεταξύ εκκλησιαστικών ελλογίμων και θεολόγων ανά τον κόσμο. Διατυπώθηκε η θέση ότι μία νόσος μπορεί να μεταδοθεί μέσω του τρόπου μετάδοσης της θείας κοινωνίας. Υποστηρίχθηκε επίσης ότι τα ίδια τα τίμια δώρα έχουν την ιδιότητα μετάδοσης παθογόνων μικροοργανισμών: ο άρτος ως σώμα του Χριστού, εφόσον κατ’ ουσίαν δεν μεταβάλλεται και διατηρεί τις φυσικές του ιδιότητες, όχι μόνο υπόκειται στη φθορά αλλά μπορεί να μεταδώσει τοξικούς ιούς. Μάλιστα επιχειρήθηκε χριστολογική θεμελίωση του θέματος: το ίδιο το ανθρώπινο σώμα του Χριστού είναι φορέας μικροοργανισμών, τα οποία μπορούν να μας βλάψουν. Αυτοί άλλωστε δεν αποτελούν κακό, διότι τίποτε κακό δεν υπάρχει στη δημιουργία.
Στο πλαίσιο αυτό ίσως φανούν χρήσιμα τα παρακάτω στοιχεία, που μπορεί κάποιος να αντλήσει από τα έργα των αγίων Πατέρων.
Βεβαίως δεν υπάρχει κανένα κακό στη δημιουργία. Καμιά μορφή ζωής, ακόμη και οι φυσικές καταστροφές, δεν μπορούν να θεωρηθούν κακό, διότι κακό είναι μόνο ό,τι μας απομακρύνει από τον Θεό. Υπάρχουν όμως τα αποτελέσματα της προσωπικής αμαρτίας, όπως για παράδειγμα ένα επικίνδυνο εργαστηριακό υβρίδιο, καθώς και τα αποτελέσματα της αρχέγονης πτώσεως, η φθορά και ο θάνατος, στα οποία υποτάχθηκε ο άνθρωπος. Όμως η ενσάρκωση του Θεού φέρνει κάτι καινούργιο στον κόσμο.

Ας κάνουμε μια παρένθεση, για να δούμε τί πιστεύουμε για τα τίμια δώρα της Θ. Λειτουργίας. Πιστεύουμε ότι απλώς συμβολίζουν την παρουσία του Χριστού, όπως δέχεται γενικά ο Προτεσταντισμός; Στην περίπτωση αυτή ο άγιος άρτος πρέπει να δίνεται σε ειδικά αποστειρωμένα σακουλάκια, και το τίμιο αίμα συσκευασμένο με πιστοποίηση. Αν, πάλι, τα τίμια δώρα είναι κατ’ ουσίαν Χριστός, σύμφωνα με την ρωμαιοκαθολική αντίληψη περί μετουσίωσης, τότε φθάνουμε είτε στη λατρεία του άρτου είτε στην απιστία, εφόσον και ο άγιος άρτος μπορεί να αλλοιωθεί.
Οι Έλληνες Πατέρες μιλούν για “μεταβολή” των υλικών στοιχείων. Ούτε απλά συμβολική λειτουργία ούτε μετουσίωση. Η μεταβολή αυτή δηλώνει τον καινό τρόπο υπάρξεως που κομίζει η ένσαρκη φανέρωση του Θεού. Θα πρέπει εδώ να λάβουμε υπόψιν την πατερικὴ διάκριση μεταξὺ του λόγου της φύσεως και του τρόπου της υπάρξεως, διάκριση χρήσιμη για μια ορθόδοξη κατανόηση του μυστηρίου του Χριστού (1).
Τη διάκριση αυτή τη χρησιμοποιούν οι Πατέρες για να ερμηνεύσουν τα θαύματα του Θεού στην ιστορία. Όταν ο Θεός παρεμβαίνει για να τελέσει ένα θαύμα, δεν μεταβάλλει τη φύση των κτισμάτων – τον λόγο τους – αλλά καινοτομεί τον τρόπο, με τον οποίον η φύση τους ενεργεί, προκειμένου να εκπληρώσει τη θεία οικονομία. Ο τρόπος καινοτομούμενος σημαίνει φύση που λειτουργεί πέρα από τον “θεσμό” της, πέραν των ορίων της, μεταθέτοντας τον άνθρωπο “προς έτερον είδος ζωής”, όπως για παράδειγμα ο Νώε μπορούσε να μένει αβλαβής ανάμεσα σε άγρια θηρία, ή όπως άγιοι περπάτησαν πάνω στό υγρό στοιχείο.
Κορύφωση των θείων παρεμβάσεων είναι η ενανθρώπιση. Το μυστήριο που λαμβάνει χώρα στον ένσαρκο Λόγο είναι η αδιάρρηκτη ένωση της θείας και της ανθρώπινης φύσεως. Η ένωση αυτή σημαίνει ότι η ιδιότητα της μιας φύσεως γίνεται ιδιότητα της άλλης, όπως ένα ξίφος που ενώνεται με τη φωτιὰ γίνεται φωτιά, και την ίδια στιγμη η φωτιά αποκτά λεπίδα. Η ανθρώπινη φύση παραμένει ακέραιη, ενώ ο τρόπος τού είναι της καινουργείται. Γι’ αυτό και ο Χριστός γεννάται “θεϊκώς” και “ανθρωπικώς”, δηλ. κυοφορούμενος από μητέρα, αλλά χωρίς φθορά και ωδίνες. Δεν υποτάχθηκε στη φύση, δεν την κατήργησε, αλλά την κατέστησε “έτερον μυστήριον”. Η ανθρώπινη φύση του Χριστού ενεργεί με θείο τρόπο. Και ενεργεί με θείο τρόπο διότι κατέχει το πλήρωμα της άκτιστης θείας ενέργειας. (2)
Τούτο εφαρμόζεται και στην ερμηνεία της θείας Ευχαριστίας. Και εδώ καινοτομείται η φύση των υλικών στοιχείων (άρτου και οίνου). Δεν μεταβάλλεται ο λόγος/ουσία τους, ούτε οι φυσικές τους ιδιότητες, αλλά μεταβάλλεται ο τρόπος. Ακριβώς όπως στον Χριστό κάθε τι ανθρώπινο έχει τον υπέρ φύσιν τρόπον, αφού η ανθρώπινη φύση Του φέρει όλη την ενέργεια της Θεότητας, έτσι και τα υλικά δώρα δέχονται και μεταδίδουν στους μετέχοντες την ίδια θεανθρώπινη ενέργεια του Χριστού. Κοινωνούμε, επομένως, όχι κάτι που υπόκειται στη φθορά και τον θάνατο, αλλά τον ίδιο τον Θεό, μέσω της ύλης που γίνεται ζωοποιός, όπως και η ίδια η σάρκα του Χριστού είναι ζωοποιός.
Η πραγματική κοινωνία βεβαίως δεν έχει να κάνει μόνο με την παρουσία του Χριστού στον άρτο και τον οίνο, αλλά και με την παρουσία Του μέσα μας. Η ενότητα με τον Θεό δεν ενεργείται χωρίς την προαίρεση και συνεργία του ανθρώπου, ούτε αποκλειστικά μέσω της Θ. Ευχαριστίας. Πρέπει ο άνθρωπος ελεύθερα να ακολουθήσει, να μιμηθεί τον Χριστό και να γεννηθεί εν Πνεύματι. Η θεία ενέργεια δρα πολυτρόπως κατά την πίστη και τον πόθο του προσελθόντος.
Όταν λοιπόν ο Χριστός προσφέρεται ως άρτος, δεν μεταβάλλει την ουσία τού άρτου, αλλά την «οικονομία» του. Η ανθρώπινη φύση τού Χριστού ήταν παθητή, ήταν όμως ένα με την θεότητα, γι’ αυτό και δεν μπορούσε να κρατηθεί από τον θάνατο. Και όπως το σώμα Του πέθανε και αναστήθηκε, αφού η θεότητα ποτέ δεν το εγκατέλειψε, έτσι κι εμείς λαμβάνοντας τον άρτο-σώμα προγευόμεθα την ανάσταση. Όπως ο Χριστός πάσχει ως άνθρωπος και ενεργεί ως Θεός, έτσι και ο άρτος-Χριστός μπορεί μεν να “πάσχει”, αλλά ενεργεί σε μας ως άκτιστη θεότητα. Καθώς εξηγεί ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας,
Άγιον είναι το σώμα του Χριστού και έχει δύναμη να νικά κάθε νόσο. Ήταν και είναι άγιο, όχι απλώς ως σάρκα με τις φυσικές της ιδιότητες, αλλά ως ναός του ενοικούντος Θεού Λόγου, ο Οποίος αγιάζει με το Πνεύμα Του τη σάρκα. Γι’ αυτό και ο Χριστός ζωοποιεί την κόρη του αρχισυναγώγου όχι μόνο με το παντοδύναμο πρόσταγμά Του, αλλά και με το άγγιγμα του σώματός Του. (Αναστασίου, Doctrina Patrum, σ. 129, 131-32)
Γι’ αυτό και σε εκείνους που μεταλαμβάνουν με πίστη και αληθινή μετάνοια, το δεσποτικό σώμα γίνεται “φυλακτήριον”, “εις ρώσιν και ίασιν και υγείαν ψυχής τε και σώματος”, συντήρηση και θέωση της ανθρώπινης φύσης.(3)
Τα καθαγιασμένα Δώρα ενεργούν όπως το θεωμένο σώμα του Ιησού. Ο Θεός και διά της ύλης δίνει ζωή άφθαρτη. Και μολονότι η αφθαρσία του ανθρώπου είναι κατάσταση εσχατολογική, και όλοι θα περάσουμε αργά ή γρήγορα στην αντίπερα όχθη, οι “δόσεις” της αφθαρσίας δίνονται σε τούτη τη θνητή ζωή, κατά την πίστη, τον πόθο, τον ένθεο “φόβο” και την αγάπη του καθενός.
Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός, ιερομόναχος
(1) Βλ. Χρυσοστόμου Κουτλουμουσιανού, Ένας και Τρεις. Η Τριαδική Μοναρχία στην Ορθόδοξη Παράδοση, Άγιον Όρος 2018, σσ. 142-5.
(2) Βλ. ενδεικτικά, Μαξίμου Ομολογητού, PG 91. 298-300, 344, 1048-1056, 1273-1276, 1341-1345.
(3) Ιωάννου Δαμασκηνού, Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως, 87. Βλ. επίσης Ακολουθία Θείας Μεταλήψεως, και Γρηγορίου Νύσσης, Κατηχητικός Λόγος, 37.

Naυπάκτου Ιερόθεος: "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται".

"Πρόκειται για μια πρωτόγνωρη κατάσταση και θα εορτάσουμε τη Μ. Εβδομάδα και αυτό το Πάσχα με έναν διαφορετικό τρόπο. Θα πρέπει  να αισθανθούμε τον πόνο των ανθρώπων". Τη δήλωση αυτή έκανε μιλώντας στην ΕΡΤ ο μητροπολίτης ναυπάκτου κ.Ιερόθεος.
Οπώς είπε  , η κατανόηση του ανθρώπινου πόνου "στη θεολογική γλώσσα, αυτό λέγεται αλληλοπεριχώριση (να μπούμε στη ζωή του άλλου). Στην ψυχολογία, ενσυναίσθηση (να νιώσουμε τον άλλον).
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, στην Ελλάδα, στα νοσοκομεία, στα σπίτια, οπότε θα πρέπει να δούμε τον πόνο όλων αυτών των ανθρώπων. Θα πρέπει να ζήσουμε σταυρωμένα.Η Ιερά Σύνοδος έλαβε απόφαση να λειτουργούν οι Εκκλησίες, αλλά θα πρέπει να περιμένουμε την διυπουργική να δούμε ακριβώς πως θα λειτουργήσουν κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Για την ώρα, ισχύει η απόφαση να λειτουργούν οι Ιεροί ναοί στους οποίους θα υπάρχει τηλεοπτική ή διαδικτυακή μετάδοση. Αναμένουμε λοιπόν τη νέα απόφαση και θα δούμε τι θα αποφασιστεί.
Αναγνωρίζουμε το πρόβλημα, την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα μας και οι πολίτες. Η Εκκλησία είναι ένα πνευματικό στράτευμα, που υποτάσσεται σ’αυτούς που έχουν την ευθύνη.
Η Ιερά σύνοδος αντιμετωπίζει το θέμα με ευθύνη, επίγνωση, ευθυκρισία και διάκριση. Πρόκειται για έναν εχθρό τον οποίο δεν γνωρίζουμε. Δεν υπάρχουν σύνορα και πρέπει να γίνει κατανοητό.
Το θέμα της Θείας Μετάληψης, είναι αδιαπραγμάτευτο. Αυτό όμως που θέτει η Ιερά Σύνοδος, είναι ο συνωστισμός και ο συγχρωτισμός.
Τη Μεγάλη Εβδομάδα συρρέουν όλοι οι Χριστιακοί στους ναούς, ακόμη και αυτοί που δεν έχουν που δεν έχουν κάποια συχνή επικοινωνία με την εκκλησία.
Και δεν μπορεί η Εκκλησία να σηκώσει το βάρος αν γίνει διασπορά του ιού, λόγω των Ιερών Ακολουθιών.
Χρειάζεται υπακοή στις αρχές οι οποίες υποδεικνύουν το τι πρέπει να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε αυτό το θέμα.
Είναι ένας αόρατος πόλεμος, δεν υπάρχουν ειδικά σύνορα για να προφυλάξουμε και φυσικά δεν πρέπει αυτή την ώρα να γίνει εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των αρχών, της εκκλησίας και της πολιτείας.
Οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε το θέμα με σοβαρότητα, υπευθυνότητα, διάκριση για να σταματήσει αυτή η φοβερή κατάσταση διασποράς του ιού.
Δε θέλουμε ως πολίτες να δούμε στη χώρα μας ότι συμβαίνει σε άλλες χώρες,που οι γιατροί εξαναγκάζονται να αποφασίζουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει.

Αναστάσιος: ''Οι πιστοί να συγκροτήσουν έναν τύπο κατ' οίκον εκκλησίας γι' αυτή την περίοδο''

Συνέντευξη Αρχιεπισκόπου Αλβανίας  στη Marianne Ejdersten,

Ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. Αναστάσιος με την ηλεκτρονική συνέντευξη διατυπώνει την άποψή του, σχετικά με τον τρόπο αντιμετωπίσεως της πανδημίας του COVID-19. από τις εκκλησίες στην Αλβανία καθώς και παγκοσμίως «Καθώς προσευχόμαστε για τους ερευνητές που προσπαθούν να βρουν τη θεραπευτική αγωγή, οι εκκλησίες μπορούν επίσης να υπογραμμίσουν το καθήκον μας να παραμείνουμε στο σπίτι μας, ενώ, ταυτόχρονα, να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τον φόβο και το άγχος. Πρέπει να βρούμε τρόπους να βοηθήσουμε τους ασθενείς, άμεσα ή έμμεσα, καθώς προετοιμαζόμαστε για το Πάσχα και να ανοίξουμε τις καρδιές μας στο φως της ελπίδας. Φέτος δεν θα μπορέσουμε να μεταδώσουμε το αναστάσιμο Φως από λαμπάδα σε λαμπάδα —όπως είναι το έθιμο των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ας μεταλαμπαδεύσουμε, όμως, από καρδιά σε καρδιά το φως της ελπίδας και της ἐν Χριστῷ Αναστάντι αφοβίας», αναφέρει μεταξύ άλλων ο Μακαριώτατος.
Με ποιους τρόπους βλέπει η Μακαριότητά σας να προσαρμόζονταιοι εκκλησίες στη ζωή εν μέσω της επιδημίας του κοροναϊού; Στην Αλβανία και παγκοσμίως;
Όταν ενημερωθήκαμε για την εξάπλωση της πανδημίας του COVID-19 στην Αλβανία, απευθυνθήκαμε στους πιστούς μας (12 Μαρτίου και 17 Μαρτίου 2020) επιμένοντας ότι πρέπει να αποφύγουμε τον πανικό, την κατάθλιψη και την απόγνωση.
Σημειώσαμε ότι απαιτείται ψυχραιμία, νηφαλιότητα, σύνεση και συνεχήπειθαρχία στις κυβερνητικές και υγειονομικές οδηγίες.
Ανακοινώσαμε ότι διακόψαμε όλες τις ακολουθίες στις εκκλησίες μας και συστήσαμε στους ανθρώπους να αποφεύγουν τους παραδοσιακούς εναγκαλισμούς, τον ασπασμό των ιερών αντικειμένων στους ναούς, τα χειροφιλήματα και κάθε φυσική επαφή.
Κάθε Κυριακή καθώς και στις μεγάλες εορτές, η Θεία Λειτουργία θα τελείται στο παρεκκλήσιο του Συνοδικού Κέντρου κεκλεισμένων των θυρών. Οι λειτουργίες αυτές θα μεταδίδονται από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Εκκλησίας, καθώς και με το διαδίκτυο.
Ομοίως, οι εκκλησιαστικές ακολουθίες θα συνεχίσουν και στις άλλες Μητροπόλεις σε μικρά παρεκκλήσια κεκλεισμένων των θυρών.
Συστήσαμε στις πιο ευάλωτες ομάδες, στους ηλικιωμένους και τα παιδιά, να παραμείνουν στο σπίτι για ένα χρονικό διάστημα.
Οι εκκλησίες θα παραμείνουν ανοικτές κατά τη διάρκεια της ημέρας για προσωπική προσευχή. Η πίστη και η αγάπη είναι τα ισχυρότερα αμυντικά όπλα στην επίθεση αυτού του αόρατου ιού.
Γνωρίζω ότι πολλές άλλες Εκκλησίες έχουν απευθυνθεί στους πιστούς τους με παρόμοιο τρόπο.
Με ποιους τρόπους οι εκκλησίες στην Αλβανία μπορούν να αποτελέσουν πρότυπο για τις άλλες;
Πήραμε κάποιες πρωτοβουλίες, ανταλλάσσοντας τις σκέψεις μας με τις άλλες θρησκευτικές κοινότητες της Αλβανίας. Αλλά είναι υπερβολικό να πούμε ότι αποτελούμε «πρότυπο» για οποιονδήποτε.
Κάθε Εκκλησία στις διάφορες χώρες αντιμετωπίζει ειδικές ανάγκες και συνθήκες, στις οποίες πρέπει να ανταποκριθεί. Απευθύναμε ένα γενικότερο μήνυμα (20 Μαρτίου) προς την πολυθρησκευτική κοινωνία της Αλβανίας, πουδημοσιεύθηκε και μεταδόθηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της χώρας.
Σε αυτό το μήνυμα προσθέσαμε ότι οφείλουμε ολόψυχες ευχαριστίες σε εκείνους που είναι επιφορτισμένοι με τη διατήρηση της δημόσιας καθαριότητας, της τάξης καιτης πληροφόρησης και ιδιαίτερα στους νοσηλευτές και ιατρούς, που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης για τη φροντίδα τωνασθενών.
Τονίσαμε ότι, παραμένοντας στα σπίτια μας, ας μην επιτρέψουμε να αναπτυχθούν εκνευρισμοί και έριδες, αλλά ας καλλιεργήσουμε τη δημιουργικότητα, την ειρηνική διάθεση, την καλοσύνη, την κατανόηση, τη στοργή και την αγάπη.
Υπογραμμίσαμε την ανάγκη όλοι οι πιστοί να εντείνουμε τις προσευχές μας, ώστε η περίοδος αυτής της δοκιμασίας να μην παραταθεί, αυτοί που πλήττονται σοβαρά να αναρρώσουν γρήγορα και η εξάπλωση της επιδημίας να περιοριστεί.
Ακόμη περισσότερο, να προσευχηθούμε ο Θεός να φωτίσει τους ερευνητές, ώστε να φτάσουν γρήγορα στην κατάλληλη προληπτική και θεραπευτικήαγωγή.
Κάτι καλό θα βγει τελικά από αυτή την κρίση και ελπίζουμε ότι οι ανθρώπινες κοινωνίες θα επανεξετάσουν τις αξίες και τις προτεραιότητές τους.
Πώς μπορούμε να προστατεύσουμε τις ζωές; Τί μπορούμε να κάνουμε, ως εκκλησιαστικές/θρησκευτικές κοινότητες;
Κατά κύριο λόγο πρέπει να τονίσουμε το καθήκον μας να παραμείνουμε στο σπίτι, σύμφωνα με τις οδηγίες της κυβέρνησης και των υγειονομικών αρχών.
Πρέπει να σταματήσουμε να ταξιδεύουμε και να κυκλοφορούμε. Ας είμαστε προσεκτικοί, ώστε τα μέτρα αυτά να μην οδηγήσουν σε προσωπική απομόνωση.
Αντίθετα, ας ενδυναμώσουμε ο ένας τον άλλο με θάρρος, προσευχή, λόγο, απλές πράξεις, σιωπή στοργής γεμάτη προς εκείνους που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο.
Είναι σημαντικό ότι στην αυτοσυνειδησία της κοινότητος διατηρείται η βεβαιότητα πως οι ακολουθίες τελούνται συνεχώς σε παρεκκλήσια σε όλες τις Μητροπόλεις, κεκλεισμένων των θυρών —ως ακοίμητες κανδήλες.
Δεν είναι μόνον ο κορονοϊός μεταδοτικός, αλλά συγχρόνως είναι μεταδοτική και η αφοβία, η ελευθερία από τον φόβο και το άγχος, η οποία στηρίζεται στην πίστη και την αγάπη και πρέπει να μεταδίδεται συνεχώς με χαρούμενη διάθεση.
Τί μπορούμε να κάνουμε, όταν οι συνάξεις δεν είναι πλέον δυνατές ή όταν ένας σημαντικός αριθμός ευάλωτων προσώπων δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσει τις ακολουθίες;
Σε χώρες όπου η Εκκλησία έχει τηλεοπτικές ή ραδιοφωνικές δυνατότητες, μπορούμε να βελτιώσουμε τη μετάδοση των ακολουθιών με αυτά τα μέσα επικοινωνίας, συμβουλεύοντας τους ανθρώπους μας να τις παρακολουθούν.
Όσον αφορά στα κατηχητικά σχολεία για τα παιδιά, είναι δυνατόν να δημιουργηθούν μαθήματα διαδικτυακά και να μεταδοθούν από τις ενορίες.
Οι πιστοί μπορούν επίσης να συγκροτήσουν έναν τύπο κατ' οίκον εκκλησίας γι' αυτή την περίοδο, τελώντας τις ακολουθίες και προσευχόμενοι με τη μικρή ομάδα της οικογένειας και ίσως μαζί με μια γειτονική οικογένεια.
Μια άλλη πρόταση είναι να δημιουργηθούν κύκλοι μελέτης Αγίας Γραφής και ακόμη να ψάλλουν ή να ακούν εκκλησιαστικούς ύμνους μαζί.
Τί γίνεται με το «στίγμα και τις διακρίσεις»;
Θα ήταν μεγάλο λάθος η διάκριση ή το στίγμα εις βάρος εκείνων που έχουν νοσήσει από την ασθένεια. Αντιθέτως, αυτή η περιπέτεια τους εντάσσει στην κατηγορία «τῶν ἐλαχίστων», στους οποίους αναφέρεται ο Χριστός στην περικοπή της κρίσεως (Ματθ. 25).
Η στάση μας απέναντι σε αυτές τις νέες περιπτώσεις «τούτων τῶν ἐλαχίστων» δηλώνει τη σχέση μας με τον ίδιο τον Χριστό.
Πρέπει να βρούμε τρόπους, για να βοηθήσουμε τους ασθενείς άμεσα ή έμμεσα και να συμπαρασταθούμε τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους, εάν οι ίδιοι δεν θα έχουν επιβιώσει.
Φυσικά, είμαστε επίσης υποχρεωμένοι να στηρίζουμε όλους τους ιατρούς και τους νοσηλευτές, που έρχονται καθημερινά σε επαφή με τον ιό και να εκφράζουμε συνεχώς την ευγνωμοσύνη μας προς αυτούς προσευχόμενοι και ακολουθώντας τις οδηγίες τους.
Καθώς η Αλβανία αντιμετωπίζει πρωτοφανείς προκλήσεις, τί μπορεί να κάνει η παγκόσμια κοινότητα για εσάς;
Η κοινή προσευχή για όλες τις χώρες είναι να μπορέσουμε να περάσουμε αυτήν τη δοκιμασία με τον μικρότερο αριθμό θυμάτων.
Αυτή η πανδημία δεν δημιουργεί μόνο ασθενείς, αλλά επιφέρει επίσης και ευρείες οικονομικές συνέπειες, ιδιαίτερα καταστροφικές για φτωχότερες χώρες, όπως είναι η Αλβανία, η οποία πρόσφατα υπέφερε από τις καταστροφικές συνέπειες ενός μεγάλου σεισμού.
Η πανδημία δεν αποτελεί τοπικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο. Ως εκ τούτου, η απάντηση σε αυτήν πρέπει να είναι η παγκόσμια αλληλεγγύη, προκειμένου να υπάρξει μια «παγκοσμιοποίηση αλληλεγγύης».
Οι πλουσιότερες χώρες οφείλουν να βοηθήσουν τις φτωχότερες, που θα υποστούν οξύτερες τις συνέπειες των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων.
Καθώς είμαστε στην περίοδο προετοιμασίας για το Πάσχα, ας θυμηθούμε ότι ο σταυρωθείς και αναστάς Χριστός προσέφερε στους μαθητές Του την αφοβία και την ειρήνη, υποσχόμενος ότι θα παραμείνει μαζί τους σε όλες τις δοκιμασίες μέχρι συντελείας των αιώνων.
Πρέπει να έχουμε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην παρουσία Του και στο γεγονός ότι δεν θα μας εγκαταλείψει και στην τωρινή κρίση. Ας εορτάσουμε το Πάσχα χωρίς φόβο και αγωνία, ας αντισταθούμε.
Φέτος δεν θα μπορέσουμε να μεταδώσουμε το αναστάσιμο Φως από λαμπάδα σε λαμπάδα -όπως είναι το έθιμο των Ορθοδόξων Εκκλησιών.
Ας μεταλαμπαδεύσουμε, όμως, από καρδιά σε καρδιά το φως της ελπίδας και της ἐν Χριστῷ αναστάντι αφοβίας!

Χριστός Ανέστη!

γ. Γαβριήλ (κελί Κουτλουμουσιανόν): Υποτακτικός του Θεού ο Κορωνοϊός [ΒΙ...

γ. Γαβριήλ (κελί Κουτλουμουσιανόν)

…Η βιντεοσκόπηση έγινε 20-03-2020…

Επιμέλεια σύνταξης: katanixi.gr

Ως κατάνυξη έχουμε κοινοποιήσει πολλάκις τις παρεμβάσεις του πολυσέβαστου γέροντα μας Γαβριήλ του Αγιορείτη (κελί Κουτλουμουσιανό)· ανταποκρινόμενοι στην αγάπη του και ανταποδίδοντας την εμπιστοσύνη του, δηλώνουμε πως είμαστε στο πλευρό του και ζητάμε την ευχή και την προσευχή του!

Σε πρόσφατο βίντεο – συνέντευξη, ο χαριτωμένος γέροντας εύχεται με εν Χριστώ αγάπη για όλον τον κόσμο και ειδικά για την ταλαιπωρημένη πατρίδα μας. Επιπλέον, νουθετεί πνευματικά με χαριτωμένα παραδείγματα, ανέκδοτα και παροιμίες, τους πιστούς προσκυνητές που τον επισκέφτηκαν.

Τέλος, κάνει λόγο για το φλέγον ζήτημα της πανδημίας του κορωνοϊού. Ειδiκότερα, υποστηρίζει, βασιζόμενος στους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, πως ο Θεός παραχωρεί τις ασθένειες για να επιστρέψουμε σε μετάνοια. Ακόμη, τονίζει πως ο κορωνοϊός, όπως και κάθε μικροοργανισμός, είναι δημιούργημα του Θεού και υπακούει πιστά σε Αυτόν. Σε αντιδιαστολή, βέβαια, με τον άνθρωπο, ο οποίος βρίσκει συνεχώς αφορμές για να τον παρακούσει.

Δεν απέφυγε, επίσης, να μας καταθέσει και να μας υπενθυμίσει τα όπλα που πρέπει να έχει ο κάθε πιστός Χριστιανός για να πετύχει τη σωτηρία του. Αυτά είναι τα εξής:
1) Τακτική εξομολόγηση
2) Εκκλησιασμός
3) Θεία Κοινωνία με ευλογία του πνευματικού
4) Άλαδη νηστεία Τετάρτης και Παρασκευής και κατά τις ορισμένες από την Εκκλησία ημέρες
5) Ελεημοσύνη
6) Καθημερινή μελέτη της Αγίας Γραφής
7) Αδιάλειπτη προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς»

Για ακόμη μία φορά, αποδεικνύεται πως ο Θεός φανερώνεται σε ταπεινές, λευκασμένες και ταλαιπωρημένες από την άσκηση μορφές, που με τον αγώνα τους έχουν βιάσει τη Θεία Χάρη και την έχουν κάνει βίωμα! Λοιπόν, μία τέτοια μορφή είναι και ο αγιασμένος παπούλης γερο Γαβριήλ μοναχὀς… Ας έχουμε όλοι την ευχή του!

Για λόγους ενημέρωσης του αναγνωστικού μας κοινού προβάλλουμε ένα απόσπασμα από σχετικό βίντεο από LARISSANEW Ενημέρωση.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης για τον σημερινό άνθρωπο

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης: Όποιος δεν έχει υπομονή και εξάπτεται εύκολα δεν είναι άξιος να ονομάζεται Χριστιανός

Η υπερηφάνεια συνηθέστατα κάνει την εμφάνισή της στον άνθρωπο με τον εξής τρόπο:
Ο άνθρωπος που δέχτηκε τη μόλυνσή της, εξισώνει με τον εαυτό του τους πάντες η τουλάχιστον πολλούς ανωτέρους η μεγαλύτερούς του στην ηλικία, την εξουσία η τις ικανότητες, και δεν ανέχεται να βρίσκεται χαμηλότερά τους.
Αν ο υπερήφανος άνθρωπος είναι υφιστάμενος, δεν σέβεται – όπως και πρέπει – τον προιστάμενό του, δεν θέλει να του υποκλίνεται με σεβασμό, δεν σέβεται τις εντολές του και τις εκτελεί απρόθυμα, από φόβο· εξισώνει τον εαυτό του με όλους τους μορφωμένους ανθρώπους και δεν παραχωρεί την υπεροχή πάνω από τον εαυτό του σε κανένα ή, αν το κάνει αυτό, το κάνει για πολύ λίγους ανθρώπους.
Αν είναι είτε μορφωμένος είτε αμόρφωτος, είτε γιός είτε κόρη, δεν αποδίδει τον προσήκοντα σεβασμό στους γονείς και τους ευεργέτες του, ιδιαίτερα τους απλοικούς και τους απαίδευτους, θεωρώντας τους ίσους με τον εαυτό του, ακόμα και υποδεέστερους.

Πρέπει να προσέχεις στο έπακρο να μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους από οποιαδήποτε άποψη, αλλά να τοποθετείς τον εαυτό σου χαμηλότερα απ΄ όλους έστω κι αν στην πραγματικότητα είσαι σ΄ οτιδήποτε καλύτερος από πολλούς η ίσος με πάρα πολλούς. Κάθετι μέσα μας είναι από τον Θεό· δεν είναι δικό μας. «… Τούτο ουκ εξ υμών, Θεού το δώρον, ουκ εξ έργων, ίνα μη τις καυχήσηται» (Εφεσ. 2,8-9). «Πάντα δε ταύτα ενεργεί το εν και το αυτό Πνεύμα» (πρβλ. Α΄Κορ.12,4·11).
Καί πως μπορώ να υπερηφανεύομαι για κάτι καλό που δεν είναι δικό μου και να συγκρίνω τον εαυτό μου με κείνους που από τον ίδιο τον Θεό και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας τοποθετήθηκαν πιο ψηλά από μένα; Έστι λοιπόν, όταν κληθής υπό τινος εις γάμους, μη κατακλιθής εις την πρωτοκλισίαν, μήποτε εντιμότερός σου η κεκλημένος υπ΄ αυτού, … Ότι πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ. 14, 8· 11).
Η φιλαυτία μας και η υπερηφάνειά μας φανερώνεται ιδιαίτερα στην ανυπομονησία μας και στο ευέξαπτο του χαρακτήρα μας, όταν κάποιος από μας δεν υπομένει ούτε το πιο μικρό δυσάρεστο πράγμα, που άλλοι μας προξενούν, είτε με πρόθεση είτε και χωρίς πρόθεση να το κάνουν, όταν δεν υπομένει κάποιο εμπόδιο που οι άνθρωποι η το περιβάλλον μας στήνουν στον δρόμο μας δικαιολογημένα η αδικαιολόγητα, είτε σκόπιμα είτε όχι.
Η φιλαυτία και η υπερηφάνειά μας θα ήθελαν πάντα να γίνεται το δικό μας, θα ήθελαν να μας περιβάλλουν όλες οι τιμές και οι ανέσεις του πρόσκαιρου βίου· θα ήθελαν ακόμα μ΄ ένα μας νεύμα να υποτάσσονται και να υπακούουν σε μας σιωπηλά και γρήγορα όλοι οι άνθρωποι και ακόμα – μέχρι που φτάνει η υπερηφάνειά μας! – η φύση όλη· ενώ, αλλοίμονο! εμείς οι ίδιοι είμαστε πολύ βραδείς στην πίστη και σε κάθε καλό και αγαθό έργο, αλλά και στο να ευαρεστήσουμε τον μόνο Κύριο των πάντων!
Χριστιανέ μου, οφείλεις οπωσδήποτε να είσαι ταπεινός, πράος και μακρόθυμος ενθυμούμενος ότι είσαι πηλός και σποδός (στάχτη) και ένα τίποτα, ενθυμούμενος ότι είσαι ακάθαρτος και πως κάθε τι το καλό μέσα σου είναι από τον Θεό, πως από τον Θεό είναι οι δωρεές της ζωής σου, της αναπνοής σου, όλα σου τα χαρίσματα· ενθυμούμενος ακόμη ότι για το αμάρτημά σου της ανυπακοής και της ακράτειας πρέπει τώρα να εξαγοράσεις την μέλλουσα μακαριότητά σου στον Παράδεισο με μακροθυμία, που είναι αναγκαία στον κόσμο των ατελειών και αναρίθμητων αμαρτημάτων πεπτωκότων ανθρώπων, που ζούν μαζί μας και αποτελούν τα αμέτρητα μέλη της μιάς ανθρωπότητας, της μολυσμένης και καταβεβλημένης από τις αμαρτίες. «Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού» (Γαλ. 6,2). Όποιος δεν είναι υπομονετικός και εξάπτεται εύκολα δεν γνώρισε ούτε τον εαυτό του ούτε τους ανθρώπους γενικά και δεν είναι άξιος να ονομάζεται Χριστιανός! Λέγοντας αυτό κατακρίνω τον εαυτό μου, γιατί εγώ πρώτος πάσχω από την ασθένεια της ανυπομονησίας και εύκολα εξάπτομαι.
Ο υπερήφανος άνθρωπος, όταν άλλοι μιλάνε για τις αρετές οποιουδήποτε ανθρώπου, νοιώθει ένα πονηρό φόβο μέσα του· φοβάται μήπως ο άνθρωπος, για
τον οποίο μιλάνε, στέκει πιο ψηλά στις αρετές και τον επισκιάσει, γιατί ο υπερήφανος τοποθετεί τον εαυτό του ψηλότερα απ΄ όλους και δεν φαντάζεται να βρεθούν όμοιες η καλύτερες αρετές από τις δικές του σ΄ άλλους ανθρώπους. Συμφορά του η άμιλλα των άλλων.
Τι είναι το πιο επιθυμητό πράγμα για τον άνθρωπο; Είναι η αποφυγή της αμαρτίας, η άφεση και συγχώρηση των αμαρτημάτων και η απόκτηση της αγιότητας. Γιατί; Διότι οι αμαρτίες, όπως για παράδειγμα η υπερήφανη και κακή συμπεριφορά προς τον πλησίον, η καχυποψία, η απληστία, η φιλαργυρία, ο φθόνος κ.ο.κ. μας χωρίζουν από τον Θεό, την Πηγή της Ζωής, μας απομακρύνουν από την επικοινωνία και την επαφή με τους ανθρώπους και μας ρίχνουν σε πνευματικό θάνατο· τουναντίον, η με πραότητα, ταπείνωση και ακακία συμπεριφορά μας προς όλους, ακόμα και προς τους εχθρούς μας, η απλότητα και η αφελότητα της καρδιάς, η ανιδιοτέλεια, η ολιγάρκεια, η γενναιοδωρία προς όλους και άλλες πράξεις αρετής μας ενώνουν με τον Θεό, την Πηγή της Ζωής, και μας καθιστούν αγαπητούς στους ανθρώπους. Γι΄ αυτό, Κύριε, δίνε μας τη δύναμη να αποφεύγουμε ολότελα την αμαρτία και να συνηθίσουμε τον εαυτό μας σε κάθε αρετή με τη Χάρη Σου. Ναί, Δέσποτα Κύριε, «όντες πονηροί» (Ματθ. 12, 34), χωρίς Εσένα δεν μπορούμε να πράττουμε κανένα καλό.
Μερικές φορές ο εχθρός (δηλαδή ο διάβολος) μας εξαπατά με τον εξής τρόπο· όταν βλέπουμε οποιοδήποτε αμάρτημα η ελάττωμα σε κάποιο αδελφό η στην κοινωνία, τότε εμβάλλει στην καρδιά μας αδιαφορία και ψυχρότητα η μάλλον μια επαίσχυντη δειλία έτσι, που να μην πούμε ένα λόγο σταθερό και επικριτικό ενάντια στη αδικία και στο ψεύδος και να συντρίψουμε τη δύναμη του αμαρτωλού.
Χριστέ Βασιλιά μου! Χάριζέ μου ζήλο Αποστολικό και το πυρ του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά μου έτσι, ώστε πάντα να ξεσηκώνομαι με παρρησία και τόλμη ενάντια στην αυθάδη κακία, ιδιαίτερα εκείνη που μόλυνε πολλούς, και να μη φείδομαι κανενός για τη δική τους σωτηρία και τη σωτηρία όλου του λαού Σου και για να μη σκανδαλίζονται βλέποντας το ξεχείλισμα τόσων κακών και πέσουν: «Ος δ΄αν σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, συμφέρει αυτώ ίνα κρεμασθή μύλος ονικός εις τον τράχηλον αυτού και καταποντισθή εν τω πελάγει της θαλάσσης… Ήλθε γαρ ο υιός του ανθρώπου σώσαι το απολωλός» (Ματθ. 18,6· 11).
Οι κόλακες είναι μεγάλοι εχθροί μας· μας τυφλώνουν τα μάτια και δεν μας επιτρέπουν να βλέπουμε τις μεγάλες μας ελλείψεις· γι΄ αυτό και μας φράζουν το δρόμο προς την τελειότητα, ιδιαίτερα αν είμαστε εγωιστές και δεν βλέπουμε μακριά. Γι΄ αυτό είναι ανάγκη πάντοτε να σταματούμε τους κόλακες που μας απευθύνουν λόγια κολακευτικά η να τους αποφεύγουμε. Συμφορά σ΄όποιον περιβάλλεται από κόλακες· καλό γίνεται σ΄όποιον περιβάλλεται από απλοικούς, αφελείς στην καρδία ανθρώπους, που δεν κρύβουνε την αλήθεια, έστω κι αν αυτή είναι δυσάρεστη, για παράδειγμα όταν φανερώνουν τις αδυναμίες και τα αμαρτήματά μας, τα πάθη μας και τα σφάλματά μας.
Όταν σού έρθει στο νού κάποια σκέψη ασύνετη – να λογαριάζεις για παράδειγμα τα οποιαδήποτε καλά σου έργα – τότε αμέσως να διορθώσεις αυτό σου το σφάλμα· είναι προτιμότερο να λογαριάσεις τις αμαρτίες σου, τις ασταμάτητες και αναρίθμητες προσβολές σου προς τον Πανάγαθο και δίκαιο Κύριό μας· θα βρείς τότε πως είναι πολλές όπως η άμμος της θάλασσας και πως οι αρετές – αν τις συγκρίνεις με κείνες τις προσβολές – ισοδυναμούν με το μηδέν, είναι σχεδόν ανύπαρκτες.