« Ἡ Παναγία Τριάδα εἶναι ἡ τελειότερη ἕνωση τριῶν προσώπων σέ μιά Ὕπαρξη, γιατί στήν ἕνωση αὐτή ὑπάρχει ἡ ὑπερτέλεια ἰσότητα » « Ἡ Παναγία Τριάδα εἶναι ἡ τελειότερη ἕνωση τριῶν προσώπων σέ μιά Ὕπαρξη, γιατί στήν ἕνωση αὐτή ὑπάρχει ἡ ὑπερτέλεια ἰσότητα »

Ὅταν ἐκτελεῖ κάποιος τό μυστήριο τῆς ἐξομολόγησης, νιώθει καί τή δική του φρικτή ἁμαρτωλότητα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καθώς κι ὅλη τήν ἀθλιότητα, τήν ἄγνοια καί τήν ἁμαρτωλότητα τῆς ἀνθρώπινης φύσης. Ἡ ἐξομολόγηση εἶναι σταυρός, πραγματικός σταυρός.
Πόσο ὀφειλέτης πρέπει νά νιώθει ὁ ἱερέας πρός τά πνευματικά του παιδιά τήν ὥρα τῆς ἐξομολόγησης!
Πρέπει νά αἰσθάνεται πώς εἶναι ἕνας χρεωκοπημένος ὀφειλέτης, ἔνοχος ἐνώπιον τῆς οὐράνιας ἀλήθειας καί ἀξίζει νά καταδικαστεῖ σέ χίλιες πύρινες γέεννες. Παρατηρεῖ καί ζεῖ τήν ἄγνοια τῶν ἀνθρώπων, τήν ἄγνοια πού ἔχουν γιά τίς ἀλήθειες τῆς πίστης μας, γιά τῆς ἁμαρτίες τους, γιά τήν πέτρινη ἀναισθησία τους. Ὁ ἐξομολόγος πρέπει νά προσεύχεται γι᾿ αὐτούς θερμά, νά τούς διδάσκει μέρα νύχτα, ἀπό τό πρωί ὥς τό βράδυ.

«Γίνεσθε δέ εἰς ἀλλήλους χρηστοί, εὔσπλαγχνοι, χαριζόμενοι ἑαυτοῖς, καθώς καί ὁ Θεός ἐν Χριστῷ ἐχαρίσατο ὑμῖν» Ἀγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Ἀγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Πρέπει ν᾿ ἀγαπᾶμε τόν ἀδελφό μας πάντα καί μάλιστα περισσότερο ὅταν ἁμαρτάνει ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἤ βλάπτει ἐμᾶς τούς ἴδιους, γιατί τότε εἶναι ἄρρωστος, βρίσκεται σέ κίνδυνο, σέ κατάσταση πνευματικῆς ἀποχαύνωσης. Τότε πρέπει νά νιώσουμε περισσότερη συμπάθεια γιά ἐκεῖνον, νά προσευχηθοῦμε, νά βάλουμε στήν καρδιά του ἕνα θεραπευτικό ἐπίθεμα, δηλαδή νά τοῦ ποῦμε ἕνα λόγο καλοσύνης, παρηγοριᾶς, ἀγάπης, συγχωρητικότητας, μιά συμβουλή. « Γίνεσθε δέ εἰς ἀλλήλους χρηστοί, εὔσπλαγχνοι, χαριζόμενοι ἑαυτοῖς, καθώς καί ὁ Θεός ἐν Χριστῷ ἐχαρίσατο ὑμῖν» (Ἐφεσ. Δ΄ : 32). Ὅλες οἱ ἁμαρτίες καί τά πάθη, οἱ ἔριδες κι οἱ φιλονικίες, στήν πραγματικότητα εἶναι πνευματικές ἀσθένειες.Ἔτσι πρέπει νά τίς ἀντιπετωπίζουμε. Ὅλα τά πάθη εἶναι φωτιά τῆς ψυχῆς, μεγάλη φωτιά, πού μαίνεται μέσα μας. Εἶναι μιά φωτιά πού βγαίνει ἀπό τή γέεννα. Τή φωτιά αὐτή πρέπει νά τή σβήσουμε μέ τό νερό τῆς ἀγάπης, πού εἶναι τόσο δυνατό, ὥστε μπορεῖ νά σβήσει κάθε ἐσωτερική φωτιά τῆς κακίας καί τῶν ἄλλων παθῶν. Ἀλίμονό μας ὅμως! Ἀλίμονο στή φιλαυτία μας, ἄν τροφοδοτοῦμε τή φωτιά αὐτή μέ ἄλλη, καινούργια φωτιά, μέ τήν κακία καί τόν ἐκνευρισμό μας. Ἔτσι γινόμαστε βοηθοί τῶν πονηρῶν πνευμάτων, ἐπειδή δυναμώνουμε τή φωτιά στίς ψυχές μας μέ διάφορα πάθη. Ἄν ἐνεργοῦμε ἔτσι, εἴμαστε κι ἐμεῖς ἄξιοι τῆς φωτιᾶς τῆς γέεννας. Κι ἄν δέ μετανοήσουμε καί δέ γίνουμε στό μέλλον «τῇ κακίᾳ νηπιάζοντες καί τέλειοι ταῖς φρεσί», θά καταδικαστοῦμε μαζί μέ τό διάβολο καί τούς ἀγγέλους του στό πῦρ τό ἐξώτερο. 
Ἄς μήν ἀφήσουμε τήν κακία νά μᾶς καταβάλλει, ἀλλ᾿ ἄς νικήσουμε τό κακό μέ τό καλό. Πόσο κολασμένοι εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι! Δέ μάθαμε ἀκόμα νά λογαριάζουμε μεγάλο ψυχικό ὄλεθρο κάθε ἁμαρτία καί νά λυπόμαστε καρδιακά, εἰλικρινά κι ὁλόψυχα ἐκείνους πού ἁμαρτάνουν. Δέν ἀποφεύγουμε τήν ἁμαρτία ὅπως τό δηλητήριο ἤ τό φίδι. Χρονοτριβοῦμε. Δέ λυπόμαστε τόν ἑαυτό μας ὅταν ἐπιμένουμε στήν ἁμαρτία. Δέ θρηνοῦμε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, τοῦ δημιουργοῦ μας.

«Ἐγώ καθεύδω, καί ἡ καρδία μου ἀγρυπνεῖ» Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

 Νά προσεύχεσαι ἀδιάλειπτα. Νά ἐπικαλεῖσαι τό ὄνομα τῆς ζωοποιοῦ Τριάδος γιά νά μήν ἐπικρατήσει κανένα πάθος στήν ψυχή σου, νά μή βροῦν θέση ἐκεῖ ἡ ὑπερηφάνεια, ὁ φθόνος, τό μίσος κι ἡ κακία, ἡ ἀπληστία, ἡ κοιλιοδουλεία, ὁ θυμός, ἡ ὀργή, ἡ περιφρόνηση, ἡ κατάκριση, τό ψέμα, ἡ συκοφαντία καί κάθε ἄλλο πάθος. Κάθε ὥρα τῆς ζωῆς μας, κάθε λεπτό, περπατᾶμε ἀνάμεσα σέ παγίδες. Ἄς γρηγορεῖ ἡ καρδιά μας κι ὄχι μόνο τήν ἡμέρα, ἀλλά καί τή νύχτα, σύμφωνα μέ τά λόγια τῆς ἁγίας Γραφῆς: 
«Ἐγώ καθεύδω, καί ἡ καρδία μου ἀγρυπνεῖ» (Ἄσμ. Ε΄ : 2).

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

“Προετοιμασία γιά τήν ἐξομολόγηση”. Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

Στοχασμοί για εκείνους που ετοιμάζονται να σταθούν ενώπιον του
Δημιουργού και της κοινότητας της Εκκλησίας στο φοβερό μυστήριο της
ιερής εξομολόγησης, έτσι ώστε να λάβουν την ανακαίνιση ενός δεύτερου
βαπτίσματος. Εγώ, μια αμαρτωλή ψυχή, εξομολογούμαι στον Κύριο, Θεό και
Σωτήρα μας Ιησού Χριστό, όλες τις μοχθηρές πράξεις που έχω διαπράξει
διά έργου, λόγου ή σκέψεων από την στιγμή της βάπτισής μου μέχρι και
την παρούσα ημέρα.Δεν έχω τηρήσει τις υποσχέσεις του βαπτίσματός μου,
αλλά έχω καταντήσει τον εαυτό μου ανεπιθύμητο ενώπιον του προσώπου του
Θεού μου.

Έχω αμαρτήσει ενώπιον του Κυρίου με την έλλειψη πίστης που με
διακρίνει και με τις αμφιβολίες μου σχετικά με την Ορθόδοξη Πίστη και
την Αγία Εκκλησία μας· με την αχαριστία μου απέναντι σε όλες τις
μεγάλες και ακατάπαυστες δωρεές του Θεού και απέναντι στην μακροθυμία
Του και την πρόνοιά Του για εμένα, έναν αμαρτωλό· με την έλλειψη
αγάπης προς τον Θεό, αλλά και φόβου του Θεού, κάτι που διαφαίνεται από
την μη τήρηση των αγίων εντολών Του και των κανόνων της Εκκλησίας. Δεν
έχω διατηρήσει την αγάπη στον Θεό και στον πλησίον μου, ούτε όμως έχω
κάνει αρκετές προσπάθειες γι’ αυτό, εξαιτίας της οκνηρίας μου και λόγω
της αδιαφορίας μου, να μάθω τις εντολές του Θεού και τις επιταγές των
Αγίων Πατέρων. Έχω αμαρτήσει, διότι δεν προσεύχομαι το πρωί και το
βράδυ αλλά και κατά την διάρκεια της ημέρας· διότι δεν συμμετέχω στις
θείες λειτουργίες ή διότι προσέρχομαι στην Εκκλησία με μισή μόνο
καρδιά. Έχω αμαρτήσει με την κατάκριση κληρικών. Έχω αμαρτήσει διότι
δεν σέβομαι τις Εορτές της Εκκλησίας, διότι δεν τηρώ τις νηστείες αλλά
και μέσα από την άμετρη κατανάλωση φαγητών και ποτών. Έχω αμαρτήσει με
την αυτοπεποίθησή μου, με την παρακοή μου, με την ισχυρογνωμοσύνη μου,
με την αυτοδικαίωσή μου αλλά και με την αναζήτηση αποδοχής και επαίνων
για τις πράξεις μου. Έχω αμαρτήσει με την έλλειψη πίστης που με
διακρίνει, με τις αμφιβολίες μου, με την απελπισία μου, με την δειλία
μου, με τις υβριστικές σκέψεις μου, με την βλασφημία και τους όρκους
μου. Έχω αμαρτήσει με την υπερηφάνειά μου, με την μεγάλη ιδέα που έχω
για τον εαυτό μου, με τον ναρκισσισμό, την ματαιοδοξία, την αλαζονεία
και με τον φθόνο μου, με την αγάπη των επαίνων και των τιμών αλλά και
με το ότι ζητώ να φαίνομαι ανώτερος απ’ ό,τι πραγματικά είμαι. ‘Έχω
αμαρτήσει με την κατάκριση, την κακεντρεχή καταλαλιά, τον θυμό μου, με
το ότι θυμάμαι τις προσβολές που μου έχουν γίνει, με το μίσος και την
ανταπόδοση κακού αντί κακού· με τις προκαταλήψεις μου, τις λογομαχίες,
το πείσμα μου και την απροθυμία να αφήσω «χώρο» στον πλησίον μου· με
την χαιρεκακία, την κακία, τον σαρκασμό, τις προσβολές και τις
κοροϊδίες· με το κουτσομπολιό, με το ότι μιλώ πάρα πολύ και με την
κενολογία μου. Έχω αμαρτήσει με το αταίριαστο και εκτεταμένο γέλιο
μου, με τις απρέπειές μου και την εμμονή μου στις προηγούμενες
αμαρτίες μου, με την υπεροπτική συμπεριφορά μου, την θρασύτητα και την
έλλειψη σεβασμού. Έχω αμαρτήσει διότι δεν ελέγχω τα φυσικά και
πνευματικά πάθη μου, διότι απολαμβάνω τις ακάθαρτες σκέψεις μου, με
την ακολασία μου και την έλλειψη αγνότητας στους λογισμούς, στους
λόγους και στις πράξεις μου. Έχω αμαρτήσει με την έλλειψη υπομονής για
τις αρρώστιες και τις θλίψεις μου, με την αφοσίωσή μου στις ανέσεις
της ζωής και με το ότι είμαι τόσο προσκολλημένος στους γονείς, στα
παιδιά, στους συγγενείς και στους φίλους μου. Έχω αμαρτήσει διότι
σκλήρυνα την καρδιά μου, διότι έχω ασθενή θέληση και διότι δεν
παρακινώ τον εαυτό μου να κάνει το καλό. Έχω αμαρτήσει με την
φιλαργυρία μου, την αγάπη μου για χρήματα και για την απόκτηση
περιττών πραγμάτων αλλά και με την υπερβολική μου προσκόλληση σε
πράγματα. Έχω αμαρτήσει μεν την δικαίωση του εαυτού μου, με την
αδιαφορία για τις οχλήσεις της συνείδησής μου, αλλά και διότι απέτυχα
να εξομολογηθώ τις αμαρτίες μου λόγω αμέλειας ή εξαιτίας της ψεύτικης
υπερηφάνειάς μου. Έχω αμαρτήσει πολλές φορές κατά την εξομολόγησή μου
με το να παρουσιάζω τις αμαρτίες μου ως μικρότερες απ’ ό,τι είναι, με
την δικαιολογία και την απόκρυψη αμαρτιών μου. Έχω αμαρτήσει στο
αγιότατο και ζωοπάροχο Μυστήριο του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου
μας, με το να προσέρχομαι στην θεία Κοινωνία χωρίς ταπείνωση ή χωρίς
φόβο Θεού. Έχω πράγματι αμαρτήσει, με λόγια και με σκέψεις, εν γνώσει
και εν αγνεία, ηθελημένα και αθέλητα, με τις σκέψεις και με την
απερισκεψία μου, και είναι αδύνατο να καταμετρηθούν όλες οι αμαρτίες
μου εξαιτίας του πλήθους τους. Αλλά ειλικρινά μετανοώ γι’ αυτές και
για όλες, όσες δεν ανέφερα εξαιτίας της λησμοσύνης μου και παρακαλώ να
μου συγχωρεθούν από το αμέτρητο έλεος του Θεού. Προσευχή. Είθε ο
Παντοδύναμος Θεός δια του Αγίου Του Πνεύματος να εμπνεύσει την
ειλικρινή μετάνοια στις καρδιές όλων μας, έτσι ώστε να γνωρίσουμε τις
εντολές Του, να αντιμετωπίσουμε πραγματικά τις αμαρτίες μας και να τις
εξομολογηθούμε ταπεινά σ’ Εκείνον, τόσο κατά τις κατ’ ιδίαν προσευχές
μας όσο και στο μυστήριο της εξομολόγησης, ούτως ώστε να φύγει το
φορτίο μας, να ανακουφιστούμε και να απελευθερωθούμε από την ενοχή μας
και να ενωθούμε ξανά με το Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία. Τι μεγάλο
δώρο είναι το μυστήριο της εξομολόγησης!”
ΠΗΓΗ:synodoiporia.blogspot.com

http://osiosioannisvasilikou.blogspot.com/2011/12/blog-post_5336.html#more

«Ποιό εἶναι τό σημεῖο μέ τό ὁποῖο ἀναγνωρίζουμε πώς ἕνας χριστιανός βρίσκεται κοντά στό Χριστό; »Ἀγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Ποιό εἶναι τό σημεῖο μέ τό ὁποῖο ἀναγνωρίζουμε πώς ἕνας χριστιανός βρίσκεται κοντά στό Χριστό;

Ἐκεῖνος πού βρίσκεται κοντά στό Χριστό στρέφεται συχνά πρός Ἐκεῖνον μέ ἀγάπη καί πίστη.

Προφέρει συχνά τό γλυκύτατο ὄνομά Του, Τόν καλεῖ σέ βοήθεια.

Τά μάτια του, οἱ σκέψεις του κι ἡ καρδιά του εἶναι συνέχεια στραμμένα πάνω Του.

Ὁ Χριστός ἀποκαλύπτεται στά χείλη του, στή ματιά του.

Χωρίς τό Χριστό εἶναι ἀδύναμος, δέν ἔχει χαρά μέσα του.

Ὁ ἄνθρωπος πού ζεῖ μακριά ἀπό τό Χριστό σπάνια, πολύ σπάνια στρέφει τή σκέψη του στό Θεό. Καί τότε ὅμως δέν τό κάνει μέ καρδιακή πίστη κι ἀγάπη, ἀλλά μᾶλλον ἀπό ἀνάγκη, σά ν᾿ ἀπευθύνεται σέ κάποιο πρόσωπο πού δέν τό γνωρίζει καλά, πού δέν τοῦ δίνει χαρά, πού δέν τόν τραβάει. Γι᾿ αὐτό βλέπουμε πώς ἐκεῖνοι πού ζοῦ κοντά στό Χριστό δέν Τόν ἀφήνουν στιγμή ἀπό τή σκέψη καί τήν καρδιά τους. Ζοῦν «ἐν Χριστῷ».

Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ἀνάσα τους, ἡ τροφή, τό πιοτό, τό ἐνδιαίτημά τους, εἶναι τά πάντα. Μέ τήν προφορά τοῦ γλυκυτάτου ὀνόματός Του καί τό εὐεργετικό ἄγγιγμά Του προσκολλῶνται σ᾿ Ἐκεῖνον μέ ὅλη τους τήν ὕπαρξη. «Ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου» ( Ψαλμ. Ξβ΄ : 9), λέει ὁ Ψαλμωδός. Σ᾿ αὐτήν τήν προσκόλληση νιώθουν τήν πιό ἀνέκφραστη μακαριότητα, πού ὁ κόσμος δέ γνωρίζει καθόλου.

Αὐτά εἶναι τά σημεῖα μέ τά ὁποῖα ἀναγνωρίζεται ποιός βρῆκε τό Χριστό κι εἶναι κοντά Του καί ποιός ὄχι. Ἐκεῖνοι πού δέ γνώρισαν τό Χριστό ζοῦν σ᾿ αὐτή τή ζωή χωρίς καρδιακή πίστη. Σκέφτονται καί μεριμνοῦν μόνο γιά τά ἐγκόσμια πράγματα, δηλαδή πῶς θά διασκεδάσουν, πῶς θά φᾶνε καί θά πιοῦν καλύτερα, πῶς θά ντυθοῦν κομψά, πῶς θά ἱκανοποιήσουντίς σαρκικές τους ἐπιθυμίες, πῶς θά σκοτώσουν τό χρόνο τους πού δέν ἔχουν τί νά κάνουν, ἐνῶ ἐκεῖνος (ὁ χρόνος) τούς ἀναζητεῖ κι ὅταν δέν τούς βρίσκει, φεύγει ἀμέσως μπρός ἀπό τά μάτια τους. Ἡ μέρα διαδέχεται τήν ἡμέρα καί ἡ νύχτα τή νύχτα, ὁ μήνας τό μήνα καί τό ἔτος τό ἔτος. Τελικά φτάνει ἡ φοβερή τελευταία ὥρα καί ἀκοῦνε τή φωνή:

«Τέρμα· ὁ δρόμος τέλειωσε. Ὥς ἐδῶ ἦταν ὁ χρόνος σου. Οἱ ἁμαρτίες κι οἱ ἀνομίες σου προπορεύτηκαν. Θά πέσουν ἐπάνω σου μ᾿ ὅλη τους τή δύναμη καί θά σέ συνθλίβουν μέ τό βάρος τους αἰώνια».

Μήν ἀγωνιᾶς γιά τίποτε, ἀφοῦ ὁ Κύριος εἶναι παρών στή ζωή σου

 

… Μην αγωνιάς για τίποτε, αφού ο Κύριός σου είναι παρών στη ζωή σου.

Η αγκάλη Του σε περιβάλλει από παντού.

Βρίσκεται όχι μονάχα γύρω σου, αλλά και μέσα σου, γνωρίζοντας όλους τους λογισμούς, τις ανάγκες και τους πόθους σου.

Εφ’ όσον ζεις μαζί Του μέσα στην πίστη και την αγάπη, το κακό δεν μπορεί να υπερισχύσει.

”Ο Κύριος εγγύς. Μηδέν μεριμνάτε’ ‘(Φιλιπ.4,5-6).

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

 

https://paraklisi.blogspot.gr/2017/03/blog-post_686.html

«Μήν εἶσαι δίψυχος. – “ Προσκολλήσου μόνο στό Θεό, ἔχε πίστη μόνο σ᾿ Ἐκεῖνον”»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Ὅταν ὁ πειρασμός σοῦ ἐπιτίθεται μέ ἐπιθυμίες πρός τά ὁρατά ἀγαθά, τότε σήκωσε πρόθυμα καί σταθερά τά μάτια τῆς καρδιᾶς σου πρός τά ἀόρατα καί αἰώνια· πρῶτα πρός τόν ἀόρατο κι αἰώνιο Θεό, τήν πηγή τῆς ζωῆς μας· μετά πρός τήν ἀόρατη καί ἀτελεύτητη ζωή πού μᾶς περιμένει, πρός τήν αἰώνια μακαριότητα ὅπου θ᾿ ἀναπαυτοῦν οἱ δίκαιοι μετά τήν πρόσκαιρη ζωή.
Ὅταν (ὁ πονηρός) σοῦ λέει ν᾿ ἀναζητήσεις ἡδονή στά φθαρτά πράγματα, ἐσύ πρέπει ν᾿ ἀγωνιστεῖς γιά τ᾿ ἄφθαρτα.
Ὅταν τραβάει τήν προσοχή σου στό ἀνθρώπινο σῶμα, ἀγνοώντας τήν ἀθάνατη ψυχή, ἐσύ στρέψε τήν πνευματική ματιά σου στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, πού πλάστηκε «κατ᾿ εἰκόνα καί καθ᾿ ὁμοίωσιν» τοῦ Θεοῦ· πρός τήν ψυχή πού λυτρώθηκε μέ τό πάθος καί τό θάνατο τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ πάνω στό σταυρό, γιά νά κληρονομήσει τά αἰώνια ἀγαθά καί τήν υἱοθεσία, τοῦ Θεοῦ, τό ναό καί τή νύμφη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.Μήν εἶσαι δίψυχος. Μήν ἀφήνεις τήν καρδιά σου νά κλυδωνίζεται ἀνάμεσα στήν προσκόλληση στό Θεό καί στήν προσκόλληση στά ἐπίγεια ἀγαθά. «Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καί μαμωνᾷ» (Ματθ. Στ΄:24).
Προσκολλήσου μόνο στό Θεό, ἔχε πίστη μόνο σ᾿  Ἐκεῖνον. Ὁ διάβολος προσπαθεῖ νά μᾶς κάνει δίψυχους γιά νά κυριαρχήσει στήν καρδιά μας, πού εἶναι ἁπλή καί ἀδιαίρετη. Νά ξέρεις πώς ἡ προσκόλληση σου στό Θεό εἶναι πάντα καλή, εὐλογημένη· ἡ προσκόλληση στόν κόσμο καί τ᾿ ἀγαθά του, ἀντίθετα, εἶναι πονηρή, ὀδυνηρή, φέρνει θλίψη καί καταναγκασμό. Ἡ προσκόλληση στόν κόσμο εἶναι μιά ἀπάτη τοῦ πονηροῦ, εἶναι τό δικό του πνεῦμα.
**
Τί ὑψιστη τιμή! Ὁ Κύριος μᾶς ἔκανε δικούς Του, ἀλλά ἐμεῖς μέ τίς ἁμαρτίες μας ἀποξενωθήκαμε ἀπ᾿ Αὐτόν πού μᾶς ἀναγέννησε «ἐξ ὕδατος καί πνεύματος». Ὁ Κύριος ἑνώθηκε μαζί μας μέ τήν ψυχή καί τή θεότητά Του. Ἐμεῖς ἀντίθετα, μέ τίς ἁμαρτίες καί τήν κακία μας ἑνωνόμαστε καί μάλιστα στενά μέ τό διάβολο, πού εἶναι ἐχθρός τοῦ Θεοῦ, μά καί δικός μας.